บทที่ 389 โอเปร่า 2!

"ทว่าหิมะขาวบริสุทธิ์เอ๋ย…"

"ดั่งขนนกพรูพรายเกลื่อนทั่วพสุธา…"

"ประหนึ่งเงาร่างของเธอ…"