บทที่ 472 นกนางแอ่นร่อนลงหาดทราย!

การบรรเลงของหลินจือไป๋ยังคงดำเนินต่อไป ผลงานชิ้นนี้ถูกถ่ายทอดออกมาสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ!

ความหนักเบาของเสียงกู่ฉิน ราวกับภาพวาดหมึกจีนที่ซึมแผ่ออกไป มีมิติหลากชั้นทั้งยังชัดเจน

เสียงหนักดุจหมึกเข้มข้น หนาแน่นและแข็งแกร่ง เสียงเบาดุจหมึกเปียก เลือนลางแต่ชัดใส ระหว่างนั้นยังมีสีสันไล่โทนอันอุดมสมบูรณ์