บทที่ 484 พบไป๋ตี้ครั้งเดียว มรรคาก็สูญสลาย!

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจือไป๋แสดงฝีมืออักษรข่ายซูของตัวเองอย่างจริงจัง!

อักษรข่ายซูเรียบร้อยเป็นระเบียบ ไม่ได้พลิ้วไหวอิสระเหมือนอักษรสิงซู ดังนั้นเวลาคนทั่วไปเขียนหนังสือในชีวิตประจำวัน ต่อให้ไม่ได้ใช้พู่กัน ส่วนใหญ่ก็ใช้สไตล์แบบข่ายซูกันทั้งนั้น

ครูภาษาที่โรงเรียนสอนนักเรียนเขียนเรียงความ ไม่ว่าเนื้อหาจะเขียนออกมาเป็นยังไง ตัวหนังสือก็ควรพยายามเขียนเป็นตัวบรรจงไว้ก่อน เพราะครูที่ตรวจข้อสอบไม่ได้ดูแค่คุณภาพของเรียงความ แต่ยังดูลายมือด้วย ถ้าเปิดเรียงความมาแล้วเห็นตัวบรรจงสะอาดสะอ้านน่ามอง หน้ากระดาษเป็นระเบียบสบายตา แค่คะแนนความประทับใจก็ให้เพิ่มไปอีกหน่อยแล้ว