บทที่ 82 ชาร์ตความนิยมรายการวาไรตี้

ด้วยความสำเร็จจากตอนแรก การถ่ายทำรายการ 《ผมคือนักร้อง》 ตอนที่สอง หลินจือไป๋จึงไม่ต้องกังวลมากนัก เขาสามารถแบ่งความสนใจกลับไปให้ปู้เยี่ยโหวได้บ้าง

ในช่วงเทศกาลตรุษจีนนี้เอง

《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》 ฉบับล่าสุดจากนาเซินบุ๊คส์ได้วางจำหน่ายแล้ว เพียงแต่หัวข้อสนทนาในช่วงตรุษจีนนั้นมีมากเกินไป กระแสตอบรับเลยไม่ได้พุ่งสูงเท่าเดือนก่อน

เหมือนเช่นเคย

ในฉบับนี้ 《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》 ได้ตีพิมพ์ผลงานเรื่องสั้นสองเรื่องของปู้เยี่ยโหวไว้ที่ต้นเล่มและท้ายเล่ม

เรื่องแรกคือ 《ตู้เสื้อผ้า》

อีกเรื่องคือ 《เจ็ดห้องหรรษา》

หลังจากอ่านเรื่องสั้นทั้งสองเรื่องของปู้เยี่ยโหวจบ ผู้อ่านทุกคนมีความรู้สึกตรงกันเป๊ะ คือเหมือนถูกดึงกลับไปที่จุดเริ่มต้น ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่หน้าวารสาร

ทั้งประหลาด!

ทั้งหลอน!

ปู้เยี่ยโหว ผู้เปรียบเสมือนตัวแทนแห่งความมืดมิดคนเดิมได้กลับมาแล้ว

โดยเฉพาะเรื่อง 《ตู้เสื้อผ้า》 ที่อ่านแล้วค่าสติแทบพัง

เมื่อเทียบกันแล้ว ดูเหมือน 《เจ็ดห้องหรรษา》 จะยังรับได้ง่ายกว่าเสียอีก

หลายคนถึงกับชื่นชม 《เจ็ดห้องหรรษา》 เป็นพิเศษ แม้ว่าตัวเนื้อเรื่องจะไม่ได้เข้มข้นมากนัก แต่จุดเด่นอยู่ที่การบรรยายบรรยากาศผ่านตัวอักษร ซึ่งเป็นแนวถนัดที่สุดของปู้เยี่ยโหวในการเขียนถึงความกลัวทางจิตวิทยา

บนเว็บบอร์ด

เมื่อหัวข้อสนทนาช่วงตรุษจีนเริ่มซาลง การพูดคุยถึงเรื่องสั้นทั้งสองเรื่องของปู้เยี่ยโหวในฉบับนี้ก็เริ่มคึกคักขึ้น

"สองเรื่องนี้ทำเอาหลอนจัด!"

"อ่าน 《บทกวีรับแสงตะวัน》 จบทุกคนก็นึกว่าปู้เยี่ยโหวจะเปลี่ยนแนว ที่ไหนได้ ฉบับนี้เพิ่งรู้ว่าพี่แกเล่นหนักกว่าเดิม โรคจิตกว่าเก่าอีก!"

"มืดมนเกินไปหน่อยมั้ง"

"นี่คือรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ให้ตัวเองหลังจากเขียน 《บทกวีรับแสงตะวัน》 จบงั้นเหรอ?"

"ขนาดผมที่เป็นสายชอบแนวโรคจิต อ่านฉบับนี้ยังรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่ยิ่งไม่ชินทำไมยิ่งรู้สึกว่ามันเร้าใจจังวะ?"

"คห.บน กากแล้วยังซ่าอีก"

"พลังในการสื่อสารผ่านตัวอักษรของหมอนี่มันเทพจริงๆ"

"ทำเอาขนลุกเหงื่อแตก เรื่องของปู้เยี่ยโหวแม่งโคตรเร้าใจ"

"ในเมื่อปู้เยี่ยโหวขยันเขียนขนาดนี้ ทำไมไม่รวมเล่มเป็นนิยายเรื่องสั้นไปเลยล่ะ จะได้อ่านทีเดียวให้สะใจ"

ประจวบเหมาะ

หลินจือไป๋ที่กำลังเลื่อนดูคอมเมนต์ในหมวดสืบสวนระทึกขวัญของเว็บบอร์ดพอดี เมื่อเห็นคนพูดถึงเรื่องการรวมเล่ม เขาก็อดใจเต้นไม่ได้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปได้นะ

อย่างไรเสีย หลินจือไป๋ก็ตีพิมพ์ผลงานต่อเนื่องใน 《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》 มาสี่เดือนแล้ว

สี่เดือนนี้ทำให้ปู้เยี่ยโหวสั่งสมชื่อเสียงในวงการได้ดีทีเดียว ผู้อ่านที่ชอบสไตล์ดาร์กทริลเลอร์แบบนี้ส่วนใหญ่รู้จักเขาหมดแล้ว

ส่วนเรื่องสั้นชุดโอตสึอิจินั้น หลินจือไป๋ลงไปได้ครึ่งทางแล้ว

การนำเรื่องที่เหลือกับเรื่องที่ตีพิมพ์ไปแล้วมารวมเล่มวางจำหน่าย น่าจะเป็นทางเลือกที่สร้างผลประโยชน์สูงสุดให้หลินจือไป๋ หากยังตีพิมพ์ต่อไปเรื่อยๆ แม้จะรวมเล่มทีหลัง ความกระตือรือร้นในการซื้อของแฟนคลับก็คงไม่สูงนัก เพราะคนที่สั่งซื้อวารสารรายเดือนต่างอ่านกันไปหมดแล้ว สู้เก็บไว้บางเรื่องแล้วค่อยรวมเล่มพร้อมกับเนื้อหาเก่า ถือเป็นเหยื่อล่อชั้นดีในการดึงดูดผู้อ่านด้วย

งั้นเอาตามนี้

ช่วงหนึ่งค่อยรวมเล่มเรื่องสั้นวางจำหน่ายแล้วกัน หลินจือไป๋แจ้งการตัดสินใจนี้กับเจียงเฉิง อีกฝ่ายจะไปประสานงานกับทางนาเซินบุ๊คส์ เมื่อพิจารณาว่าทั้งสองฝ่ายร่วมงานกันได้ดี ปู้เยี่ยโหวจึงร่วมงานกับนาเซินบุ๊คส์ไปก่อนค่อยว่ากันใหม่เรื่องติดต่อไปยังสำนักพิมพ์อื่น

หลินจือไป๋มั่นใจว่า

เมื่อชื่อเสียงของปู้เยี่ยโหวในอนาคตโด่งดังขึ้น สำนักพิมพ์อื่นต้องยื่นข้อเสนอมาให้อย่างแน่นอน

…

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บนโลกออนไลน์มีการพูดคุยเกี่ยวกับ 《ผมคือนักร้อง》 มากมาย หลายคนต่างรอคอยการแข่งขันในตอนที่สอง ทั้งคาดเดาอันดับกันสารพัด แน่นอนว่าบางคนก็กังวลว่าคุณภาพของตอนที่สองจะตกลงหรือไม่

วันนี้

ตอนที่สองกำลังจะออกอากาศ คำตอบทุกอย่างจะถูกเฉลยในวันนี้ ผู้คนมากมายเฝ้ารออยู่หน้าจอ

"เริ่มแล้ว!"

"ที่แท้อันดับการร้องตัดสินด้วยการจับฉลากเหรอเนี่ย นึกว่าตอนแรกตั้งใจจัดวางซะอีก"

"โส่วจัวซวยจริง!"

"น่าสงสารโส่วจัวจริงๆ ดันจับได้ลำดับที่สอง ซวยจัดเลยไหมล่ะ"

"เยวี่ยซานหลานลำดับที่สาม?"

"คนที่ร้องก่อนเสียเปรียบมาก ยิ่งลำดับหลังยิ่งดี เพราะผู้ชมโหวตตอนจบ ย่อมประทับใจเพลงหลังๆ มากกว่า"

"เซี่ยอวี่หลงลำดับที่ห้า?"

"ก็โอเคนะ แต่ไม่ดีเท่าจางซีหยาง จางซีหยางได้ลำดับที่หกแน่ะ"

"จับได้ดี!"

"เชี่ย จางซีหยางโคตรแมน สลับลำดับที่หกให้โส่วจัวเฉยเลย!"

"โส่วจัววิดพื้นไม่เสียเปล่าแล้ว!"

"ฮ่าๆ โส่วจัวแทบร้องไห้ด้วยความซึ้ง"

"พี่ซีหยางตอนที่แล้วร้องคนแรกยังได้ที่หนึ่งเลย ฝีมือถึงใจถึงจริงๆ แต่เขาดูแลโส่วจัวจริงๆ นั่นแหละ"

"รายการนี้พี่ซีหยางตกแฟนคลับได้จริงจัง!"

"เริ่มแล้วๆ!"

"พิธีกรเป็นพี่ซีหยางอีกแล้ว!"

"สกิลพิธีกรพี่ซีหยางพัฒนาขึ้นนะ วันนี้แทบไม่ติดขัดเลย แต่ฟังเขาพูดแล้วรู้สึกน่าสนใจดี รายการนี้ไม่มีพิธีกรแบบจริงจัง กลับกลายเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่งซะงั้น"

"โอ้โห!"

"มีโฆษณาด้วย!"

"น้ำแร่หลงเฉวียนเป็นผู้สนับสนุนหลักเหรอ?"

"ขอบคุณสปอนเซอร์ เวทีอัปเกรดขึ้นเยอะเลย!"

"น้ำแร่ยี่ห้อหลงเฉวียนนี่ใช้ได้เลย ผมตัดสินใจแล้วว่าเดี๋ยวจะสั่งมาตุนสักลัง เอาใจสปอนเซอร์ที่มาลงให้กับรายการยาจกของเรา"

รายการเริ่มขึ้น

นักร้องทั้งเจ็ดคน

ผลัดกันขึ้นโชว์เสียงร้อง

ตอนที่สองนี้หลินเซิ่งเทียนถ่ายทำที่สตูดิโอหนึ่งของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อุปกรณ์ทุกอย่างเป็นระดับท็อปของโลก เสียงสูงหวานใส เสียงกลางแม่นยำ เสียงต่ำทุ้มลึก เรียกง่ายๆ ว่าเสียงเคลียร์มาก แม้แต่เวทีก็ได้รับการอัปเกรด ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเหนือกว่าสตูดิโอตอนแรกเยอะ แสงสีตระการตาขึ้น วงดนตรีก็จัดเต็มขึ้น แม้คนทั่วไปจะไม่รู้สาเหตุ แต่ผู้ชมทางบ้านฟังแล้วกลับรู้สึกพิเศษกว่าเดิม ความเพลิดเพลินจากการแสดงบนเวทีเหนือกว่าตอนที่แล้วเสียอีก!

"โล่งใจสักที"

"คุณภาพสูงกว่าตอนที่แล้วอีก!"

"ก่อนหน้านี้ผมกังวลจริงๆ ว่าตอนที่สองของรายการจะแป้กไหม ดูตอนนี้แล้วไม่มีทางแป้กแน่นอน ตราบใดที่นักร้องกลุ่มนี้อยู่บนเวที พวกเขาสามารถแบกความคาดหวังทั้งหมดไว้ได้!"

"เพลงนี้ของจางซีหยางเป็นเพลงของเขาเองเหรอ?"

"นี่เป็นเพลงสร้างชื่อของเขา แต่ปรับใหม่เยอะเลย ฟังแล้วมันส์กว่าเดิม ชวนให้อยากขยับตัวเต้นตาม เพลงต้นฉบับไม่ได้มันส์ขนาดนี้ สมแล้วที่บอกว่าต้องมันส์ถึงจะสะใจ"

"โอ้โห เซี่ยอวี่หลงจัดเสียงสูงด้วยเหรอเนี่ย?"

"ว้าว เสียงสูงนี้รู้สึกได้เลยว่าฆ่าเรียบนักร้องรุ่นใหม่หลายคน!"

"พวกนักร้องรุ่นเก๋านี่เล่นสลับสไตล์กันหรือไง เยวี่ยซานหลานตอนที่สองกลับไม่ร้องเสียงสูง แต่เนื้อเสียงของเธอดีจริงๆ ไม่ร้องเสียงสูงก็ยังคงเสน่ห์เหลือล้น"

"หลี่หลงตื่นเต้นหรือเปล่า?"

"เมื่อกี้ดูเหมือนจะร้องผิดไปคำหนึ่งนะ"

"หานเยวี่ยซวงนิ่งมาก นิ่งจนไม่เหมือนนักร้องรุ่นใหม่เลย!"

"โส่วจัวโส่วจัวโส่วจัว สุดยอด นี่คือเสียงของโส่วจัวจริงๆ เหรอ ทำไมรู้สึกว่าสไตล์ต่างจากเดิมสิ้นเชิง เขาร้องเสียงสูงได้ด้วยเหรอเนี่ย?"

“สุดยอดไปเลย!”

ผู้ชมต่างทึ่งกับรายการนี้อีกครั้ง!

ตอนนี้นอกเหนือจากหานเยวี่ยซวงที่เลือกจะคงสไตล์เดิมเอาไว้เพื่อความมั่นคงแล้ว นักร้องคนอื่นๆ ต่างก็ท้าทายตัวเองด้วยการร้องเพลงในสไตล์ที่ต่างจากตอนที่แล้วโดยสิ้นเชิง แถมยังออกมาเพราะสุดๆ สมกับที่เป็นรุ่นเก๋าในวงการจริงๆ ฝีมือรอบด้านมาก แทบไม่มีจุดอ่อนเลย แม้แต่หลินโส่วจัวยังเริ่มเปลี่ยนสไตล์เลย!

ลองดูตัวอย่างอย่างเซี่ยอวี่หลงสิ

ตอนแรกเซี่ยอวี่หลงเน้นใช้ความรู้สึกพาไป แต่ภาพลักษณ์ในวงการเพลงของเขาในสายตาคนรุ่นใหม่ถือว่าค่อนข้างหัวโบราณ จะใช้แต่ความรู้สึกกินไปตลอดชีวิตคงไม่ได้ ผลปรากฏว่าพอมาตอนที่สอง เขาก็เปลี่ยนสไตล์เลย นักดนตรีหัวโบราณคนหนึ่งเริ่มร้องเพลงป็อปที่โชว์เสียงสูงสุดหิน ฟังแล้วรู้สึกสดใหม่แถมยังรื่นหูอีกต่างหาก!

หลังจากนักร้องทั้งเจ็ดแสดงจบ

ก็ถึงช่วงประกาศผลอันดับ

หลินเซิ่งเทียนเดินถือโทรศัพท์ขึ้นมา ผู้ชมต่างก็ยิ้มออกมาอย่างรู้กัน พวกเขาสงสัยว่าโปรดิวเซอร์จอมลีลาคนนี้กำลังจะเล่นอะไรอีกแน่ๆ!

เป็นไปตามคาดจริงๆ

“อันดับสามคือ… อันดับสามคือ… เอาล่ะ เราไปประกาศอันดับสองกันเลยดีกว่า”

“ต่อไปถึงคิวอันดับห้า… นักร้องที่อยู่อันดับห้าจะเป็นใครกันนะ? เราเก็บไว้เป็นปริศนาก่อน มาดูอันดับสามกันดีกว่า”

“หรือว่าทุกคนอยากลองทายกันดูก่อนไหม?”

“การแสดงของผู้ชนะอันดับหนึ่งในวันนี้สุดยอดมาก ตอนเรียกชื่อเขาต้องตะโกนให้ดังๆ ดังนั้นเราต้องดื่มน้ำหลงเฉวียนสักแก้ว!”

“ทุกคนสังเกตไหมว่าเสียงผมดังขึ้นกว่าเดิม?”

“ฮ่าๆ หลังจากดื่มน้ำหลงเฉวียนไปแล้ว ชื่อที่ดังกึกก้องนั่นก็คือ——เซี่ยอวี่หลง!”

“…”

หลังจากมีผู้สนับสนุนอย่างน้ำหลงเฉวียน หลินเซิ่งเทียนก็เริ่มแสดงของเขา

ผู้ชมรู้สึกว่าคนๆ นี้ช่างเวิ่นเว้อ แต่ในขณะเดียวกันก็อดขำไม่ได้ คนอะไรเนี่ย มีคำคมเยอะจริงๆ!

พึมพำอยู่นาน ในที่สุดผลก็ออกมา

อันดับ 1: เซี่ยอวี่หลง

อันดับ 2: จางซีหยาง

อันดับ 3: เยวี่ยซานหลาน

อันดับ 4: หลินโส่วจัว

อันดับ 5: หานเยวี่ยซวง

อันดับ 6: จ้าวอวี่เสีย

อันดับ 7: หลี่หลง

เมื่อรวมคะแนนจากสองตอนนี้ หลี่หลงก็เป็นผู้ตกรอบ เขาเป็นนักร้องแนวเฉพาะกลุ่ม แต่ผลงานในรายการของเขาได้รับการยอมรับจากนักร้องคนอื่นๆ และผู้ชมแล้ว

“ไม่อยากให้ไปเลย”

“หลี่หลง สู้ๆ นะ”

“จริงๆ หลี่หลงไม่ได้แย่เลยนะ แต่ทำไงได้ คู่แข่งพวกนี้มันโหดเกินไป!”

“นั่นสิ”

“แม้แต่นักร้องรุ่นใหม่อย่างหลินโส่วจัวกับหานเยวี่ยซวง ก็ถือเป็นตัวท็อปในรุ่นเลย”

“ใจพังเลย…”

“ฉันชอบเขามากเลย!”

“ทีมงานล็อกผลโหวตหรือเปล่าเนี่ย?”

“ฉันว่าตอนนี้หลี่หลงต้องติดท็อปสี่เป็นอย่างน้อยนะ!”

“นี่แหละคือการแข่งขัน ยังไงก็ต้องมีคนได้ที่เจ็ด”

“จ้าวอวี่เสียรอดตัวไปหวุดหวิดเลยนะ”

“วันนี้หลี่หลงพลาดไปนิดนึง สงสัยจะตื่นเต้นเกินไป ไม่งั้นคงรอดแล้ว”

ผู้ชมต่างรู้สึกเศร้า

หลี่หลงสวมกอดกับนักร้องคนอื่นๆ ทีละคน ทุกคนต่างขอบตาแดงก่ำ นี่ไม่ใช่การแสดง แต่เพราะทุกคนต่างเป็นนักร้องที่เคยรุ่งแล้วร่วงแล้วกลับมาดังใหม่ มีชะตากรรมคล้ายคลึงกัน ช่วงนี้ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก็เลยเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันนั่นเอง

“ทุกคนครับ!”

หลินเซิ่งเทียนโพล่งขึ้นมา

ทุกคนหันไปมองเขา

ผู้ชมเริ่มรำคาญหน่อยๆ

มีคนพิมพ์ด่าในแชทว่า ตาบ้านี่ก่อนหน้านี้พูดมากก็ยังสนุกดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกกวนประสาทนะ อ่านบรรยากาศไม่เป็นหรือไง?

“ผมตั้งใจว่าจะจัดรอบแก้ตัว…”

พอหลินเซิ่งเทียนพูดจบ เหล่านักร้องก็เซอร์ไพรส์สุดขีด ส่วนผู้ชมต่างก็หัวเราะร่า แชทที่เพิ่งด่าไปเมื่อกี้กลับลำเร็วปานสายฟ้าแลบ:

“พูดได้ดีมากผู้กำกับหลิน!”

“ผู้กำกับหลิน คุณคือแสงสว่างของฉัน!”

“เชิญคุณเวิ่นเว้อได้เต็มที่ ถ้ารำคาญถือว่าผมแพ้!”

“55555 จะทำไงดี เริ่มชอบผู้กำกับหลินแล้ว!”

“ผู้กำกับมีสิทธิ์ทำแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“ลืมไปแล้วเหรอ ผู้กำกับหลินเป็นโปรดิวเซอร์รายการนะ!”

“ผู้กำกับหลิน เทพ!”

“เมื่อกี้ใครบอกนะว่าผู้กำกับหลินอ่านบรรยากาศไม่เป็น?”

“แหะๆ ผมขอโทษ”

“ไม่รู้ว่าตอนหน้าใครจะมาเป็นผู้ท้าชิง?”

แชทกลับมาสมานฉันท์กันอีกครั้ง รอบแก้ตัวอะไรนั่นถึงจะดูซ้ำซากไปหน่อย แต่ทุกคนชอบ!

อีกอย่างนะ…

สองตอนที่ผ่านมา หลายคนเริ่มชอบหลี่หลงแล้วจริงๆ เสียดายไม่อยากให้เขาไปแบบนี้เลย

แน่นอนว่า

การตั้งตารอนักร้องคนใหม่ที่จะมาเสริมทัพ ก็กลายเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ทุกคนอยากดูตอนต่อไป!

จบตอนที่สองลงด้วยประการฉะนี้

และหลังจากหลินจือไป๋ดูตอนที่สองจบพร้อมกับครอบครัว ก็ได้ยินพี่สาวหัวเราะขึ้นมา:

“พอยูรายการวาไรตี้ใหม่ฉายครบ 7 วัน ทางการจะคำนวณคะแนนความนิยมแล้วจัดอันดับเทียบกับรายการอื่น ฉันว่ารายการของเจ้าเทียนตี้เนี่ยต้องติดท็อปสามชาร์ตความนิยมวาไรตี้ของทวีปฉินได้แน่ๆ”

“ชาร์ตความนิยมวาไรตี้เหรอ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจือไป๋ได้ยินเรื่องนี้

หลินเซิ่งเทียนอธิบายยิ้มๆ: “ชาร์ตความนิยมวาไรตี้ ก็คล้ายกับชาร์ตประจำซีซันในวงการเพลงของพวกนายแหละ แต่ไม่เหมือนตรงที่ของพวกนายอัปเดตทุกเดือน ของเราเป็นชาร์ตระยะยาว ส่วนจะติดท็อปสามได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับการคำนวณข้อมูลความนิยมของทางการ ผมเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าจะได้อันดับเท่าไหร่ เพราะยังไงรายการเราก็เป็นรายการใหม่ รากฐานยังไม่แน่นพอ”

หลินจือไป๋เข้าใจแล้ว

จริงๆ ก็คือการจัดอันดับความนิยมรายการวาไรตี้ทั่วเน็ต ในเนื้อแท้ก็คือการแข่งขันวัดเรตติ้งนั่นแหละ เพียงแค่วิธีคำนวณมันเข้มงวดกว่า…

และในวินาทีนี้

คนในวงการบันเทิงทุกคนต่างก็รอคอยให้การจัดอันดับคะแนนความนิยมของ 《ผมคือนักร้อง》 ปรากฏออกมา!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง