บทที่ 85 ลี่เซียว ฉู่ฉือชนะแน่นอน

ช่วงเทศกาลตรุษเดือนมกราคมของวงการเพลง หรือที่คนในวงการเรียกกันว่า "มหาสงครามทวยเทพ" ในที่สุดก็สิ้นสุดลงในช่วงเวลาล็อกอันดับตอนเช้ามืดของต้นเดือนกุมภาพันธ์

"จบสักที"

"ปีนี้มหาสงครามทวยเทพก็น่าตื่นเต้นมาก แต่จบศึกนี้ก็หมายความว่าซีซันใหม่เริ่มแล้ว ตอนนี้ชาร์ตเปลี่ยนหรือยัง?"

"ยังเลย"

"การอัปเดตชาร์ตประจำซีซันปกติจะดีเลย์ไม่กี่นาที"

"เพลงใหม่ของนักร้องระดับแถวหน้าทั้งสามคนปล่อยออกมาแล้ว เห็นติดอยู่ในอันดับแนะนำอยู่เลย สมเป็นเพลงสไตล์โบราณจริงๆ"

"ลองฟังดู"

"เพลงของค่ายเสินฮว่าคุณภาพใช้ได้เลย!"

"ฉันกำลังฟังของค่ายนาเซินอยู่ คุณภาพก็ไม่มีที่ติเหมือนกัน!"

"พวกคุณลองฟังเพลงที่ค่ายเทียนกวงปล่อยมาสิ รู้สึกว่าคุณภาพไล่เลี่ยกับ 《หิมะตกบนสะพานหัก》 เลย!"

"ยังขาดอยู่นิดหน่อยนะ"

"ฉู่ฉือปล่อยเพลงใหม่แล้วเหรอ?"

"ปล่อยแล้วๆ ฉันกดติดตามฉู่ฉือไว้ในแอป เพลงใหม่ของเขาชื่อ 《จันทร์ลูโจว》 เหรอ?"

"《จันทร์ลูโจว》?"

"จู่ๆ ก็คิดถึงเพลง 《แสงจันทร์》 ของไป๋ตี้ขึ้นมา"

"น่าสนใจนะ เพลงใหม่ของฉู่ฉือเหมือนจะเขียนถึงแสงจันทร์เหมือนกันเลย"

"คงไม่ก๊อปมาหรอกนะ?"

"ฮ่าๆ ไม่หรอกๆ คงแค่บังเอิญใช้ธีมเดียวกันมากกว่า ยังไงซะเพลงสไตล์โบราณหลายเพลงก็มักจะใช้เรื่องแสงจันทร์เป็นธีมหลักอยู่แล้ว"

บทสนทนาดำเนินไป หลายคนเริ่มกดฟังเพลง

ในขณะที่โจวหานจิ้น ราชาเพลงจากค่ายเทียนกวง กำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงกับแฟนสาวที่เป็นราชินีเพลงอย่างหลี่เซียว ผ้าปูที่นอนยับย่นไปหมด

ทันใดนั้น มือถือของหลี่เซียวก็ดังขึ้น

เธอเปิดหน้าจอมือถือดู เห็นการแจ้งเตือนจากแอปว่า 【ฉู่ฉือที่คุณติดตามได้ปล่อยเพลงใหม่!】

"คุณติดตามเขาด้วยเหรอ?" โจวหานจิ้นเบ้ปากเล็กน้อย

หลี่เซียวพยักหน้า จากนั้นก็กดเข้าไปตามการแจ้งเตือน แล้วเห็นข้อมูลเพลงใหม่ของฉู่ฉือทันที

คำร้อง: ฉู่ฉือ

ทำนอง: ฉู่ฉือ

เรียบเรียง: ฉู่ฉือ

ชื่อเพลง: 《จันทร์ลูโจว》

สมกับที่เป็นนักร้องนักแต่งเพลงจริงๆ หลี่เซียวอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกดเล่นเพลง ถึงจะไม่นับรวมการชิงชาร์ตเมื่อเดือนธันวาคม แต่เธอก็ยังชื่นชอบฉู่ฉือคนนี้อยู่ดี

โจวหานจิ้นไม่พูดอะไร แต่เขากลับเงี่ยหูฟังทันที

ดนตรีอินโทรของเพลงดังขึ้น

โจวหานจิ้นพึมพำ "กู่เจิง กู่ฉิน วิโอลา ออร์แกนไฟฟ้า เปียโน… เหมือนจะมีเอ้อหู กีตาร์ แล้วก็กลองชุดด้วย การเรียบเรียงทำนองดูจะเหนือชั้นกว่า 《หิมะตกบนสะพานหัก》 นิดหน่อย แต่จริงๆ แล้วทักษะการร้องของไอ้หมอนี่ถือว่าค่อนข้างสมัครเล่น แค่เพลงมันง่ายคนเลยฟังไม่ออกแค่นั้นแหละ"

"ฟังเพลงไปเถอะ" หลี่เซียวขัดขึ้น

โจวหานจิ้นเบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยถูกชะตากับฉู่ฉือเท่าไหร่ ในตอนนั้นเอง เสียงร้องก็ดังขึ้นข้างหู:

"วัยเด็กเจาะกำแพงขโมยแสงไฟบ้านใคร

เนิ่นนานไม่หวีผม ตรากตรำร่ำเรียนนับสิบปี

บัดนี้ใต้แสงตะเกียง อ่านตำราเคล้ากลิ่นหอมกรุ่น

ชื่อเสียงครึ่งชีวิต ก็เป็นเพียงความว่างเปล่า…"

ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็มีตำนานเรื่องการเจาะกำแพงยืมแสงไฟคล้ายๆ กัน โจวหานจิ้นพอจะเข้าใจ แต่ท่อนที่สองเขามึนงงนิดหน่อย แต่พอลองเดาๆ ดูก็พอจะเข้าใจความหมาย น่าจะหมายถึงตั้งใจเรียนจนไม่มีเวลาหวีผมหรือเปล่านะ?

พอดูเนื้อเพลงท่อนถัดไป…

เชี่ยเอ๊ย เขียนได้เทพชะมัด!

ถึงโจวหานจิ้นจะไม่ค่อยชอบฉู่ฉือเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าไอ้หมอนี่เขียนเนื้อเพลงเก่งจริงๆ ไม่ได้ใช้คำสวยหรูมาวางซ้อนกันแบบเพลงสไตล์โบราณทั่วไป แต่เป็นการเล่าเรื่องราวไปเรื่อยๆ อย่างนุ่มนวล

"เดือนสามหมอกควันตลอดทาง นกบินหญ้าผลิบาน

ท่ามกลางปุยหลิวปลิวว่อน พลันเห็นบ้านเกิด

ไม่รู้แม่สาวในดวงใจ ยังอยู่ที่ลูหยางหรือไม่

เส้นผมหนึ่งเส้น เก็บรักษาไว้ชั่วกาล…"

ในแง่เนื้อเพลง หาจุดติไม่ได้เลย ทำเอาโจวหานจิ้นอยากจะสบถออกมา ดังนั้นเขาเลยพยายามจับผิดเรื่องทำนอง แต่ฟังท่อนหลักทั้งสองท่อนนี้จบ ก็ไม่พบที่ติเลยแม้แต่นิดเดียว!

ยิ่งกว่านั้น… เหมือนจะดีกว่า 《หิมะตกบนสะพานหัก》 ด้วยหรือเปล่านะ?

ตอนที่โจวหานจิ้นกำลังคิดแบบนั้น หลี่เซียวก็เอ่ยขึ้นเบาๆ "เพลงนี้น่าจะเขียนทีหลังเพลงก่อนหน้าของเขา การแต่งทำนองดูเป็นผู้ใหญ่และลงตัวกว่า"

นักร้องไม่ใช่ว่าจะแต่งเพลงไม่เป็น เพียงแต่แต่งได้ไม่เท่าพวกเจ้าพ่อแต่งเพลงระดับแถวหน้าก็เท่านั้น แต่คนระดับราชินีเพลงอย่างหลี่เซียว ต่อให้แต่งเพลงไม่เก่ง แต่ทักษะการฟังและวิจารณ์เพลงนั้นไร้ข้อกังขา แน่นอนว่าโจวหานจิ้นเองก็เช่นกัน เขาเห็นด้วยกับแฟนสาวทุกคำ แม้จะยังรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ฉู่ฉือคนนี้ดูเหมือนจะมีของจริงๆ

"คนรักบนสะพาน เคียงคู่เดินผ่านไป

ดอกโบตั๋นข้างสะพาน ถอนใจคืนนี้ยาวนานเกินไป

จันทร์ไหวเอน คนก็ลังเล

ในเรือหลังคาผ้าใบ แว่วทำนองแห่งความพลัดพราก…"

นี่คือท่อนสุดท้ายของท่อนหลัก เรื่องราวที่ปูมาเริ่มระเบิดอารมณ์ตรงนี้ นำไปสู่ท่อนฮุค ทำนองติดหูยิ่งขึ้น:

"จันทร์ลูโจวโปรยปรายลงในใจ

เจ้าใต้แสงจันทร์ ไม่เหลือเค้าเดิมเมื่อวันวาน

บาดแผลมากมาย ยากจะเอ่ยความในใจ

ถอนหายใจว่ากาลครั้งนั้น คิดเพียงว่าเป็นเรื่องธรรมดา…"

ตอนฟัง 《หิมะตกบนสะพานหัก》 ความรู้สึกที่ใหญ่ที่สุดของหลี่เซียวคือ ฉู่ฉือคนนี้เก่งมากในการใช้เนื้อเพลงและเสียงบรรยายภาพให้ออกมาเห็นชัดเจน

ครั้งนี้ ฉู่ฉือวาดภาพได้เป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น บัณฑิตที่ประสบความสำเร็จกลับมายังบ้านเกิด พบกับนางเอกที่เป็นเจ้าของ "เส้นผมที่เก็บรักษาไว้ชั่วชีวิต" ภายใต้แสงจันทร์ แต่เวลาผ่านไปเนิ่นนาน นางดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว หรือบางทีอาจจะเป็นตัวเขาเองที่เปลี่ยนไป คำพูดมากมายนับพันที่เคยเตรียมไว้ ตอนนี้กลับนึกไม่ออกว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

หลี่เซียวเข้าใจแบบนั้น ทว่าเนื้อเพลงท่อนถัดมากลับทำลายความเข้าใจของเธอ หรือจะบอกว่าความหมายดูคลุมเครือขึ้น และพื้นที่จินตนาการก็กว้างขวางขึ้นกว่าเดิม:

"จันทร์ลูโจว ดอกสาลี่เย็นชื้นด้วยสายฝน

บัดนี้เจ้าอยู่ข้างกายใครกัน

แสงจันทร์บ้านเกิด ประทับลึกอยู่ในใจข้า

แต่ไม่อาจหลั่งน้ำตาได้เหมือนเช่นวันวาน…"

ที่แท้การพบกันของทั้งคู่เป็นเพียงจินตนาการของผู้ร้องเท่านั้น!

เมื่อเวลาผ่านไป ข้าลืมเลือนใบหน้าของเจ้าไปนานแล้ว ต่อให้พบกันจริงๆ แล้วจะเป็นอย่างไร? กาลเวลาล่วงเลย บางทีเจ้าอาจแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ข้างกายข้าเองก็มีคนรัก สิ่งที่ทำได้คือเสียดายอดีต สิ่งที่ได้ยินคือเพลงแห่งความพลัดพราก การพบหรือไม่พบเชื่อมโยงกันอย่างแยบยล เปรียบเทียบระหว่างความเป็นจริงกับความลวง นำเสนอความลังเลใจของคนออกมาได้อย่างถึงพริกถึงขิง

ตอนนี้เอง โจวหานจิ้นก็โพล่งขึ้นมาว่า "เสียงกลองถี่จัง"

หลี่เซียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เธอซึ้งกับเนื้อหาเพลงแทบตาย แต่โจวหานจิ้นกลับไปโฟกัสว่าเพลงใช้เครื่องดนตรีอะไร เพลงสไตล์โบราณเขาฟังที่อารมณ์ความรู้สึก แต่ผู้ชายบ้าคนนี้กลับไม่เข้าใจอารมณ์ซะงั้น

"คุณไม่รู้สึกเหรอว่าเนื้อเพลงนี้เขียนดีกว่า 《หิมะตกบนสะพานหัก》 อีก หรือคุณไม่สังเกตเห็นการออกแบบที่ยอดเยี่ยมในเนื้อเพลงนี้เลยเหรอ?" หลี่เซียวถาม

โจวหานจิ้นพยักหน้า "รู้สึกว่าเป็นเวอร์ชันอัปเกรดของ 《หิมะตกบนสะพานหัก》 ทั้งการเรียบเรียงและเนื้อเพลงถูกยกระดับขึ้น เช่นที่ผมบอกว่าเสียงกลองถี่ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เพลงติดหู เพราะการจัดการแบบนี้ทำให้จังหวะแข็งแรงขึ้น…"

"ฉันพูดถึงเนื้อเพลง!"

"เนื้อเพลงก็ดีนะ 【ถอนหายใจว่ากาลครั้งนั้น คิดเพียงว่าเป็นเรื่องธรรมดา】 ประโยคนี้มีอารมณ์ความรู้สึกดี"

"ถือว่าคุณยังมีทางรอดนะ"

ประโยคนี้มีความหมายลึกซึ้งจริง เป็นภาษาที่เปรียบดั่งบทกวี หรือจะบอกว่าทั้งเพลงนี้เต็มไปด้วยความละเมียดละไมแบบกวีก็ว่าได้ เพียงแต่พวกเขาทั้งคู่ไม่รู้ว่าประโยคนี้ยกมาจากบทกวีของนักกวีชื่อดัง ซึ่งในโลกนี้ไม่มีอยู่จริง

เพลงยังคงดำเนินต่อไป คราวนี้โจวหานจิ้นไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงแต่นิ่งเงียบสัมผัสอารมณ์นั้น ในใจเกิดความรู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ถ้าจะให้สรุปความรู้สึกแบบเชยๆ ก็คือ: แย่แล้ว นี่มันความรู้สึกที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ

ความรู้สึกหวั่นไหวนี้ทำให้โจวหานจิ้นรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย เพราะจู่ๆ เขาก็คิดขึ้นมาว่า ถ้าตัวเขาเองต้องเจอกับเพลงนี้ในชาร์ตประจำซีซัน… จะชนะไหมนะ?

โจวหานจิ้นไม่ค่อยมั่นใจนัก สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบอารมณ์ที่สุดคือความไม่มั่นใจนี่แหละ

โจวหานจิ้นนึกขึ้นได้ว่าแฟนสาวบอกว่าเนื้อเพลงมีการออกแบบที่ยอดเยี่ยม แต่เขาหาตั้งนานก็ไม่เจอ "การออกแบบที่ยอดเยี่ยมอยู่ตรงไหน?"

"ตอนจบ" สายตาของหลี่เซียวดูล่องลอย

โจวหานจิ้นยิ่งงงกว่าเดิม "ตอนจบ?"

ตอนเพลงจบลง หลี่เซียวก็เอ่ยทีละคำ "แสง, หนาว, หอม, เปล่า, ยาว, บ้าน, หยาง, เก็บ, คู่…"

พยัญชนะท้ายของแต่ละประโยคเหรอ? ไม่ใช่แค่สัมผัสคล้องจองหรอกเหรอ?

โจวหานจิ้นคิดในใจ ทว่าวินาทีต่อมาเขาก็อุทานออกมาว่า "ไอ้หมอนี่ เนื้อเพลงทุกประโยคลงท้ายด้วยเสียง ang หมดเลย!"

การออกแบบนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ! ฉู่ฉือเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือไง! มิน่าล่ะถึงรู้สึกว่าสัมผัสมันลื่นไหลขนาดนี้ ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้เอง!

เนื้อเพลงนี้ถือว่าเทพมาก เพลงทั้งเพลงลงท้ายด้วยเสียง ang ทั้งหมด แต่กลับไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียด ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ทั้งเล่าเรื่องราวในเพลงได้ดีเยี่ยม แถมยังโชว์เทคนิคการเขียนคำและพื้นฐานทางวัฒนธรรมของผู้เขียนออกมาได้อย่างหมดเปลือก!

"ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหมล่ะ" หลี่เซียวรำพึง "นี่เป็นหน้าใหม่ที่น่ากลัวมาก ไม่แน่ว่าจะด้อยไปกว่าไป๋ตี้ของคุณเลย เหมือนที่คุณบอกว่าเสียงกลองถี่ แต่การใช้เปียโนก็ลงตัวพอดี การผสมผสานกลิ่นอายความทันสมัยนี้เข้ากับเครื่องดนตรีคลาสสิกช่วยเพิ่มรสชาติความเป็นเพลงสไตล์โบราณ ทั้งสองอย่างส่งเสริมซึ่งกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ"

คนมืออาชีพฟังเพลงแล้ววิเคราะห์แยกแยะได้หลายชั้น โจวหานจิ้นครุ่นคิด "มิน่าล่ะเพลงนี้ถึงเป็นจังหวะปานกลางค่อนช้า หลักๆ คือเพื่อให้สอดคล้องกับเนื้อเพลง เสียงกลองเหมือนเป็นวรรคตอนในการท่องบทกวี ทำให้คนฟังรู้สึกถึงจังหวะหนักเบา เขาไม่ได้แค่แต่งเพลง แต่กำลังแต่งกวีด้วย"

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดถึงจุดนี้ ต้องให้แฟนสาวเตือนถึงจะตระหนักได้ แน่นอนว่าถ้า "ฉู่ฉือ" ตัวจริงมานั่งฟังคนสองคนคุยกัน คงทำหน้ามึนงง แล้วพูดปิดท้ายว่า เชี่ย โคตรเทพ…

"ยังมีอีกจุดหนึ่ง!" หลังจากยอมรับว่าไอ้หมอนี่มีฝีมืออยู่บ้าง โจวหานจิ้นก็ทำใจได้ "คุณรู้สึกไหมว่าทักษะการร้องของฉู่ฉือ ดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นจากเดิมนิดหน่อย?"

"นิดหน่อย" หลี่เซียวพยักหน้า "เพลงนี้จริงๆ แล้วยากกว่า 《หิมะตกบนสะพานหัก》 หลักๆ คือความยากอยู่ที่คีย์ที่สูงขึ้น เขาใช้เสียงหลบขึ้นไปได้ และรักษาเนื้อเสียงไว้ได้ดี นี่ถือเป็นการพัฒนาจริง"

"แต่ก็ยังอ่อนอยู่" โจวหานจิ้นยิ้ม เป็นแค่การพัฒนาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับ 《หิมะตกบนสะพานหัก》 เท่านั้น บางทีไอ้หมอนี่คงรู้ตัวว่าทักษะการร้องไม่ถึง เลยจงใจแต่งเพลงสไตล์โบราณที่ร้องยากๆ แบบนี้ออกมา

"จุดนี้ไม่มีผลหรอก" หลี่เซียวถอนหายใจยาว "ขนาดคุณกับฉันยังรู้สึกว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ แล้วในชาร์ตประจำซีซันจะมีใครเป็นคู่แข่งของฉู่ฉือได้อีก?"

โจวหานจิ้นเงียบไป

ชาร์ตประจำซีซันเดือนนี้ไม่มีราชาเพลงหรือราชินีเพลง มีแค่นักร้องระดับแถวหน้าสามคน ซึ่งมาจากเทียนกวง เสินฮว่า และนาเซิน สามคนนั้นคง… มีโอกาสสูงมากที่จะต้านฉู่ฉือไม่อยู่…

"ลองฟังดูละกัน" ยังไงก็ต้องลองฟังเพลงใหม่ของสามคนนั้นดูก่อนถึงจะตัดสินได้

หลี่เซียวพยักหน้า จากนั้นเธอกับโจวหานจิ้นก็ผลัดกันฟังผลงานของนักร้องระดับแถวหน้าทั้งสามคนจนครบ

ฟังจบ หลี่เซียวพูดโดยไม่ลังเล "ฉู่ฉือชนะแล้ว"

โจวหานจิ้นไม่ได้พูดอะไร แต่ยอมรับในการตัดสินใจของแฟนสาว นี่คือเพลงใหม่ที่คุณภาพโดยรวมเหนือกว่า 《หิมะตกบนสะพานหัก》 แทบไม่มีเหตุผลอะไรที่เพลงนี้จะแพ้

เชี่ย! ไอ้หมอนี่ได้บทของไป๋ตี้มาจริงๆ เหรอเนี่ย?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง