บทที่ 1042 ข้ากลับมาแล้ว คำนับกราบขอบพระคุณ! มารโลหิตทะลวงขั

หยวนอิงของบรรพชนจี๋เล่อถูกหัตถ์อัสนีบาตยึดกุมเอาไว้แน่นจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้

เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตอยู่หลายครา ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่อาจโคจรพลังเวทได้แม้เพียงเสี้ยว—พลังของหัตถ์ข้างนั้นมหาศาลเกินไป เปรียบเสมือนกรงขังไร้รูปที่สะกดเขาไว้อย่างแน่นหนา

เขาเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ จึงมองไปยังเงาร่างเลือนรางในส่วนลึกของเมฆอัสนี พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเคียดแค้น "เจ้าเป็นใครกันแน่"