บทที่ 1122 ต้นไม้เทพค้ำฟ้า เข้าสู่แดนลับ! หุบเขาไป่เฉ่า!

สวี่ฉางเซิงลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องไปยังแสงสีเขียวครามเบื้องบนที่กำลังคลี่ตัวออกช้าๆ

แสงนั้นคราแรกเป็นเพียงวงรัศมีเลือนราง ทว่าต่อมากลับขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งถูกมือที่มองไม่เห็นผลักกางออกมาจากภายใน แปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างต้นไม้เทพสูงตระหง่านค้ำฟ้าเสียดดิน

เงาร่างนั้นสูงเสียจนมองไม่เห็นยอด ราวกับเชื่อมต่อสวรรค์และปฐพีเข้าด้วยกัน เรือนยอดแผ่กว้างมหึมาบดบังทั่วทั้งท้องฟ้า กิ่งก้านใบพรายพร่างไปด้วยประกายแสงสีมรกตไหลเวียน ประหนึ่งหยั่งรากเติบโตอยู่ที่นั่นมาแต่ยุคบรรพกาล