บทที่ 1161 ข้ามผ่านด้วยกายเนื้อ ขีดจำกัดของมุกเสวียน! จับมัจ

นั่นคือหน้าผาน้ำแข็งสูงหมื่นจั้งที่ตั้งตระหง่านในแนวตั้ง หน้าผาปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งหนาทึบ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายหนาวเหน็บสุดขั้ว

พายุผลึกน้ำแข็งกรีดร้องคำรามไม่หยุดหย่อนบนหน้าผา ผลึกน้ำแข็งผืนใหญ่ดั่งคมมีดที่ถูกลมพายุพัดกวาด กรีดเฉือนห้วงมิติเป็นร่องรอยละเอียดยิบย่อยนับไม่ถ้วน หากต่ำกว่าระดับหยวนอิงขั้นปลาย เพียงประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อยก็อาจต้องดับสูญได้ทุกเมื่อ

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่ที่ก้นผาแหงนหน้ามองหน้าผาน้ำแข็งที่สูงเสียดฟ้าผืนนั้น เขาไม่ได้ใช้วิธีป้องกันใดๆ และไม่ได้โคจรพลังเวทคุ้มกายแม้แต่น้อย เพียงยกเท้าก้าวเหยียบขึ้นไปบนหน้าผา