บทที่ 1183 แกล้งซ่อนคมงั้นหรือ มุกสีม่วง ปราณมารกัดกร่อน!

สีหน้าของร่างเงากระจกของสวี่ฉางเซิงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาโคจรพลังปราณศักดิ์สิทธิ์ในร่าง เนื้อและโลหิตตรงบาดแผลสมานตัวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เส้นเอ็นและกระดูกที่หักสะบั้นเชื่อมต่อเข้าหากันใหม่อีกครา

เพียงไม่กี่อึดใจ รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือไว้เพียงรอยสีขาวจาง ๆ สายหนึ่งเท่านั้น ปราณมารตรงบาดแผลก็สลายตัวไปจนสิ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ

สายตาของบรรพชนศักดิ์สิทธิ์หมานฮวงหยุดอยู่ที่บาดแผลที่สมานตัวของร่างเงากระจกชั่วครู่ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย