บทที่ 1238 ฟ้าดินสั่นพ้อง ดอกบัวห้าสี! กำหนดเวลาระดับแปลงวิญญาณ!

ชั่วขณะที่การผลัดเปลี่ยนสิ้นสุดลง ร่างกายของสวี่ฉางเซิงพลันเปล่งแสงสว่างใสกระจ่างตาออกมา แสงชั้นนั้นแทรกซึมจากภายในสู่ภายนอก ส่องประกายให้ผิวหนัง กล้ามเนื้อ และกระดูกของเขาโปร่งใสดุจแก้วผลึก

ร่างกายของเขามิได้ดูเหมือนเนื้อหนังมังสาอีกต่อไป หากแต่คล้ายกับเทวรูปที่แกะสลักขึ้นจากหยกงาม ทุกตารางนิ้วบนผิวกายล้วนมีประกายแสงอบอุ่นนุ่มนวลหมุนเวียน แผ่ซ่านกลิ่นอายเบญจธาตุอันบริสุทธิ์ยิ่งยวดออกมา

กลิ่นอายใหม่เอี่ยมสายหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากร่างของสวี่ฉางเซิง ราวกับว่าเขาคือผืนฟ้านี้ เขาคือแผ่นดินนี้ ความรู้สึกที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินเช่นนั้นทำให้ท่วงท่าสง่างามทั่วร่างของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามและสงบนิ่งอันศักดิ์สิทธิ์มิอาจล่วงเกิน