บทที่ 1257 เสริมแกร่งมุกเสวียน จำลองของวิเศษโบราณ! ไพ่ตายอีกหนึ่งใบ!

สวี่ฉางเซิงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ต้นฮวยโบราณในลานเรือน นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

ทันใดนั้นเขาก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดหนึ่ง "จริงสิ ไฉนข้าถึงลืมสิ่งนี้ไปได้?"

เขาลุกขึ้นยืน ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าเข้าสู่ห้องลับ นำลูกทรงกลมสีฟ้าครามดั่งน้ำแข็งขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ออกมาจากส่วนลึกของแหวนเฉียนคุน