บทที่ 1266 ไท่เสวียนลงมือ มหาสงครามปะทุ! อัสนีสวรรค์ไม่ขาดสาย!

คนเหล่านั้นมีสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว กรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ร่างกายลอยเคว้งพุ่งตรงไปยังปากใหญ่โตของปาถัวอย่างควบคุมไม่ได้ ประหนึ่งใบไม้แห้งที่ถูกพายุงวงช้างม้วนพัด ถูกเขากลืนกินลงท้องไปทีละคน

กระทั่งผู้ฝึกตนอิสระแดนเหนือระดับหยวนอิงขั้นต้นผู้หนึ่งก็ไม่อาจรอดพ้น ดิ้นรนขัดขืนอยู่ใต้พลังดูดกลืนนั้นได้เพียงไม่กี่ครา สุดท้ายก็ถูกม้วนกลืนเข้าไปเช่นกัน

ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นที่ยืนดูการต่อสู้อยู่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่สนใจจะดูการต่อสู้อีกต่อไป พากันเผ่นหนีไปไกลอย่างบ้าคลั่ง