บทที่ 1359 ขวานเดียวสะท้านหล้า ถึงเมืองเถี่ยปี้! กระจกส่องอสูร!

บนเรือเหาะ ทุกคนต่างเหม่อมองไปยังทิศทางที่พวกเหลาทงไห่หายลับไปด้วยความตกตะลึง เนิ่นนานทีเดียวจึงไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา

จนกระทั่งฮวาจิ่นซิ่วเป็นคนแรกที่ได้สติ ขานางอ่อนยวบแทบจะทรุดลงกับดาดฟ้าเรือ ต้องเกาะกราบเรือไว้จึงทรงตัวอยู่ได้ พลางเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ไป...ไปแล้วหรือ"

สวี่ฉางเซิงเก็บขวานเทวะจิ่วหลี ร่อนกายกลับลงมาบนดาดฟ้าเรือเหาะ สีหน้าซีดขาวลงเล็กน้อย