บทที่ 489 พบตาเฒ่าอีกครั้ง ยอมรับฉายา! ล้วนคือลานมรรค!

บทที่ 489 พบตาเฒ่าอีกครั้ง ยอมรับฉายา! ล้วนคือลานมรรค!

เดินอยู่บนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน ฟังเสียงร้องตะโกนขายของและเสียงต่อรองราคาจากร้านค้าระหว่างทาง สูดกลิ่นคาวเค็มที่ลมทะเลพัดมาพร้อมกับกลิ่นหอมของอาหารจากแผงลอยริมทาง จิตใจที่ค่อนข้างตึงเครียดของสวี่ฉางเซิงจากการเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอย่างสงบในเรือนหย่าถิงเป็นเวลานาน ประกอบกับการผ่านการเข่นฆ่าบนเกาะเสวียนหมิง ค่อยๆ สงบลงอย่างไม่รู้ตัว ก่อเกิดความรู้สึกผ่อนคลายของการเดินทอดน่องในโลกมนุษย์ที่ห่างหายไปนาน

ขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลังเดินทอดน่อง กวาดสายตามองพ่อค้าชราขายตุ๊กตาน้ำตาลริมถนนอย่างตามสบาย ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไร ทว่าไม่ควรจะมาปรากฏตัวในสถานที่และเวลาเช่นนี้อย่างเด็ดขาด กลับมาขวางทางสวี่ฉางเซิงไว้ราวกับภูตผีโดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ