บทที่ 109 ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

สีหน้าของเกาจวิ้นเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ภายในใจตระหนกจนแทบควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามข่มใจให้สงบแล้วเอ่ยปาก "ชิงเฟิง ลูกพูดเรื่องอะไร แม่ไม่เข้าใจ พี่รองของลูกเป็นลูกของป้าใหญ่ ไม่ใช่ว่าลูกก็รู้มาตลอดหรอกหรือ ตอนนั้นลุงเขยรับพี่รองของลูกไม่ได้ แม่เห็นว่าแกน่าสงสารจริงๆ ถึงได้รับมาเลี้ยงดู แม่เคยบอกลูกไปแล้วนี่จ๊ะ"

"หึ โกหกบ่อยเข้า กลัวว่าแม้แต่ตัวเองก็คงหลงเชื่อไปแล้วสิครับ บอกความจริงให้นะ ผมรู้ตั้งนานแล้วว่าพี่รองเป็นลูกสาวแท้ๆ ของแม่ ตอนนั้นแม่เจอผู้ชายสารเลว ถูกหลอกจนท้องก่อนแต่ง แต่ผู้ชายคนนั้นกลับหนีไป แม่แอบคลอดพี่รองออกมา ยายกลัวว่าจะกระทบชื่อเสียงของแม่ เลยโกหกคนนอกว่าเป็นลูกติดของลุงเขยคนก่อนที่ตายไป ต่อมาป้าใหญ่เจอสามีคนปัจจุบัน เขาเข้ากับพี่รองไม่ได้ แม่ถึงได้รับพี่รองกลับมาเลี้ยง"

สีเลือดบนใบหน้าของเกาจวิ้นจางหายไปจนหมดสิ้น เธอมองซ่งชิงเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แก…แกรู้ได้ยังไง…"