บทที่ 114 เห็นกับตา

จางซูเฟินคอยคีบกับข้าวให้เด็กทั้งสามคนไม่หยุด โดยเฉพาะลู่หมิงจู

“กินเนื้อเยอะๆ ดูสิ ตัวผอมกะหร่องเชียว อาหญิงของแกตอนเด็กๆ นั่นมันช่วยไม่ได้ เสื้อผ้าอาหารขาดแคลน เลี้ยงให้รอดมาได้ก็บุญถมไปแล้ว รุ่นพวกแกความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้วแท้ๆ ไฉนถึงยังผอมขนาดนี้กันนะ”

เฝิงหย่ามองดูจนขมับเต้นตุบๆ พูดเหมือนกับว่าเธอทารุณลูกสาวอย่างนั้นแหละ