บทที่ 123 ความตกตะลึงของลู่เหวิน

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางอธิบาย “ไม่ใช่ของผมคนเดียวหรอกครับ เป็นคนในหน่วยผลิตของเราลงขันร่วมกันทำขึ้นมา ตอนแรกเป็นแค่โรงงานเต้าหู้เล็กๆ โชคดีที่ผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองขายดี ก็เลยค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น โรงงานก็เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อต้นเดือนนี้นี่เองครับ”

“พี่เขย พี่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว โชคดงโชคดีอะไรกัน เป็นเพราะพี่เก่งต่างหาก พี่ใหญ่ พี่ไม่รู้หรอก สูตรเต้าหู้ของโรงงานเราตอนแรกก็พี่เขยนี่แหละเอามาให้ แล้วยังมีวิธีทำเต้าหู้ยี้กับฟองเต้าหู้ เขาก็เป็นคนสอนทุกคน แถมยังพาคนออกไปหาตลาด ไปลงโฆษณาด้วยตัวเองอีก…ถ้าไม่มีพี่เขย โรงงานอาหารแห่งนี้ไม่มีทางสร้างขึ้นมาได้หรอก”

ลู่ปินที่เป็นแฟนคลับตัวยงอันดับหนึ่งของซ่งชิงเฟิง เล่าเรื่องราวของซ่งชิงเฟิงออกมาอย่างกระตือรือร้นราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่