บทที่ 140 ลงมือ

เฉิงอี้เพียงแค่นึกถึงสภาพของคนพวกนั้นที่โกรธแทบตายแต่ทำอะไรไม่ได้ อารมณ์ก็พลันปลอดโปร่งโล่งใจจนอดหัวเราะพรวดออกมาไม่ได้

“พี่อี้ ผู้อำนวยการออกอุบายอะไรมา รีบบอกผมบ้างสิ” หานเหลียงจวิ้นที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้และไม่ได้ยินเรื่องที่คุยกันเริ่มร้อนใจจนต้องส่งเสียงถาม

เฉิงอี้โน้มตัวไปกระซิบกระซาบข้างหูเขา พลางพูดพลางหัวเราะไปด้วย หานเหลียงจวิ้นตาเป็นประกาย พยักหน้าหงึกๆ เป็นระยะ