บทที่ 147 เฝิงหย่ามาแล้ว

การกระทำของทั้งคู่ชะงักลงทันใด ลู่เหยาได้สติกลับมาจากภวังค์เคลิบเคลิ้ม รีบผลักไหล่ซ่งชิงเฟิงเป็นเชิงบอกให้เขาลุกขึ้น

ซ่งชิงเฟิงหน้าดำทะมึน เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ อยากจะทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนอกประตูเสียเหลือเกิน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่ต้องไปสนใจ ช่างเถอะ เราต่อกันดีกว่า"

ทว่าเสียงเคาะประตูด้านนอกยังดังไม่หยุดหย่อน เคาะดังปังๆ ราวกับว่าถ้าไม่เปิดก็จะไม่ยอมเลิกรา