บทที่ 155 ยายหลานพบหน้า 1

ในโรงพยาบาล

แม่เฒ่าชิวปั้นหน้าบึ้งตึง ถลึงตาใส่เกาเหยียนด้วยความโมโห "ฉันบอกว่าจะออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน แกไม่ได้ยินหรือไง หรือคิดว่าแม่คนนี้แก่จนไร้ประโยชน์ คำพูดฉันแกถึงไม่ต้องฟังแล้วฮะ?"

เกาเหยียนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี "แม่ครับ หมอบอกแล้วว่าอาการของแม่ตอนนี้น่ะกลับไม่ได้ ต้องนอนโรงพยาบาลดูอาการต่ออีกสักพัก รอให้อาการทรงตัวก่อน ผมพากลับบ้านแน่ๆ ครับ"