บทที่ 157 ซ่งชิงเฟิงตามหาคน

คงเพราะกลัวว่าซ่งชิงเฟิงจะปฏิเสธ เกาเหยียนจึงรีบสำทับอีกประโยค "เอาตามนี้นี่แหละ คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาหรอก"

ซ่งชิงเฟิงคิดดูแล้วจึงตอบตกลง ในเมื่อเป็นความหวังดีของน้าชาย ขืนปฏิเสธอีกจะดูห่างเหินเกินไป

ทั้งสองคนเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ไม่รู้ว่าลู่เหยาพูดอะไรไปบ้าง ถึงได้เอาอกเอาใจจนแม่เฒ่าชิวยิ้มจนตาหยี มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู