บทที่ 184 ล้วนเป็นยอดฝีมือเรื่องเล่นละคร

สองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรสเมื่อครู่ชะงักกึกราวกับเป็ดถูกบีบคอ เสียงเงียบกริบลงทันตาเห็น

ส่วนซ่งชิงเฟิงกลับตีหน้าซาบซึ้งใจแล้วเอ่ยว่า "ผมคิดมาตลอดว่าพี่ใหญ่ไม่ชอบผม เพราะตั้งแต่ผมกลับมาอยู่บ้านตอนสิบขวบ พ่อกับแม่จะให้เรานอนห้องเดียวกัน พี่ก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกว่าผมไม่คู่ควรจะนอนกับพี่ แล้วไล่ผมไปนอนห้องรับแขก นึกไม่ถึงเลยว่าในใจพี่จะคิดถึงผมขนาดนี้ พี่ใหญ่ พวกเราไปทำเรื่องโอนตำแหน่งงานกันตอนนี้เลยเถอะ พอดีผมก็ไม่อยากกลับไปชนบทแล้วเหมือนกัน ที่นั่นลำบากเหลือเกิน ทั้งปีทั้งชาติต่อให้ท้องยังไม่อิ่มเลย อย่าว่าแต่ได้กินเนื้อเลยนะ พี่ดูสิว่าผมผอมแห้งแรงน้อยขนาดไหนแล้ว"

สวีเสี่ยวหลิงกระตุกมุมปาก แกตัวล่ำบึ้กกว่าผัวฉันตั้งเยอะ ยังกล้าพูดหน้าด้านๆ ว่าตัวเองผอมอีกเหรอ ช่างหน้าไม่อายจริงๆ