บทที่ 186 ลองหยั่งเชิงติงหัวเฉียง

เดิมทีเกาจวิ้นกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ พอได้ยินคำนี้ ผ้าขี้ริ้วในมือก็ถูกเธอฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

“ฉันลำเอียงงั้นเหรอ? ถ้าฉันลำเอียงจริง ตอนนั้นฉันก็ควรซื้อตำแหน่งงานให้ชิงเฟิงเพื่อให้อยู่ในเมือง ไม่ใช่ปล่อยให้ซ่งชิงซูอยู่ที่นี่แล้วแต่งเอาตัวสร้างความฉิบหายอย่างแกเข้ามา! ถ้าฉันลำเอียงจริง สมัยนั้นฉันจะยอมเอาชิงเฟิงที่เพิ่งคลอดไปให้แม่ฉันเลี้ยงดูเพื่อจะได้ดูแลซ่งชิงซู จนทำให้ลูกชายคนเดียวเหินห่างกับฉันทำไม! ฉันทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวนี้อย่างสุดหัวใจ แต่ตอนนี้พวกแกกลับมาโทษว่าฉันลำเอียง? ซ่งชิงซู แกเอามือทาบอกถามมโนธรรมดูซิว่า พูดแบบนี้มันไร้จิตสำนึกแค่ไหน!”

ซ่งชิงซูหน้าคล้ำ “ผมไม่ได้พูดสักหน่อย”