บทที่ 234 ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง

ซ่งชิงเฟิงไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดีเด่นอะไร ในช่วงไม่กี่ปีหลังลงชนบทเมื่อชาติก่อน เขาพูดได้เลยว่าเป็นคนที่แย่มาก ทั้งเก็บตัว เงียบขรึม และเคียดแค้นโลกใบนี้เพราะถูกพ่อแม่ปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม เขาปิดประตูหัวใจใส่ทุกคน

เป็นลู่เหยากับคุณยายที่สอนให้เขารู้จักความรัก สอนให้เขารักคนอื่นและรักโลกใบนี้ ช่วยเปิดประตูหัวใจที่ปิดตายมานาน ทำให้มองเห็นว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงความอยุติธรรมกับความเคียดแค้น แต่แท้จริงแล้วยังมีความงดงามอยู่อีกมากมาย

ความรู้สึกที่เขามีต่อลู่เหยา คือความชอบ และคือความรู้สึกผิดติดค้าง เขาติดค้างชีวิตเธอ ติดค้างอนาคตอันสดใสเปล่งประกายของเธอ ความรู้สึกผิดและความชอบนี้ยิ่งเนิ่นนานก็ยิ่งลึกซึ้ง จนสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ