บทที่ 237 ใจเต้นแรงแต่ไร้กำลังจะช่วย

ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร ซ่งชิงเฟิงก็ยังรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ เขายิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ท่านผู้นำหูตากว้างไกลจริงนะครับ โรงผลิตขนมอบของผมยังไม่ได้ตั้งขึ้นเป็นเรื่องเป็นราวเลย ท่านก็รู้ข่าวเสียแล้ว"

หลี่ลี่เหลือบมองเขา "ไม่ต้องมาพูดเฉไฉ นี่มันเรื่องงานเรื่องการ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งชิงเฟิงจึงหุบรอยยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ท่านผู้นำครับ ในเมื่อท่านถามตรงๆ ผมก็ไม่ขออ้อมค้อม ผมตั้งใจจะตั้งโรงผลิตขนมอบขึ้นหลังปีใหม่จริงๆ แต่นายอำเภอก็รู้ว่าถึงโรงงานเราผลประกอบการจะดี หาเงินได้เยอะ แต่ค่าใช้จ่ายก็เยอะไม่แพ้กัน เงินที่เหลืออยู่ไม่ได้มีมากมายอะไร หลังปีใหม่เรายังต้องซื้อเครื่องจักร เงินก็ไม่พอใช้ เพราะงั้นช่วงแรกคงเป็นไปไม่ได้ที่จะรับคนเข้ามาเยอะ อย่างมากที่สุดก็แค่ห้าสิบคนครับ"