บทที่ 272 บทสนทนาในความมืด

“ผมย่อมเชื่อใจพี่รองอยู่แล้วครับ พี่รอง พอกลับไปแล้วผมอยากให้พี่ตั้งใจทำงาน รีบพัฒนาตัวเองให้เร็วเข้า พอตั้งโรงงานเป็ดพะโล้สาขาที่เมืองหลวงได้เมื่อไหร่ ผมจะย้ายพี่มาอยู่ที่นี่ แต่มีข้อแม้ว่าความสามารถของพี่ต้องถึงด้วยนะ”

ลู่อู่ตัวสั่นสะท้าน หันขวับไปมองซ่งชิงเฟิงทันที ทว่าในห้องมืดเกินไป เขาจึงมองไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่าย

“แก…แกจะเปิดโรงงานสาขาที่เมืองหลวงงั้นเหรอ”