บทที่ 294 เธอไม่กล้า

ซ่งชิงเฟิงชะงักฝีเท้า พลางมองเธอด้วยสายตาล้ำลึก "ผมไม่ควรโกรธเหรอ ตอนนั้นสถานการณ์เป็นยังไง ทำไมถึงกล้าพุ่งเข้าไปแบบนั้น"

ลู่เหยาอึกอัก เมื่อเห็นสีหน้าของเขาไม่สู้ดีจึงเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อเขาเบาๆ แล้วอธิบายว่า "ตอนนั้นฉันแค่โมโหมากไปหน่อยค่ะ เธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าพี่แบบนั้น ได้ประโยชน์ไปตั้งมากมายแท้ๆ แต่กลับทนเห็นพี่ได้ดีไม่ได้ คอยหาเรื่องไปทั่ว น่ารังเกียจจริงๆ ฉันแค่วู่วามจนทนไม่ไหวไปหน่อยค่ะ"

แน่นอนว่าเธอเองก็คาดไม่ถึงว่าเจียงอวิ๋นจะบ้าคลั่งถึงเพียงนั้น กล้าลงมือกับคนท้องได้ลงคอ