บทที่ 331 คนจากบ้านเกิดมาหา

อวี๋เหวินหลินเก็บข้าวของอยู่ในหอพักด้วยสีหน้าด้านชา นอกประตูมีผู้คนยืนมุงอยู่ไม่น้อย ต่างพากันชี้ไม้ชี้มือ เขาได้ยินเสียงเหน็บแนมและเหยียดหยามดังแว่วมาจากรอบด้าน

ว่ากันตามตรง เพราะมีพ่อเป็นผู้บริหารโรงงาน ตั้งแต่เล็กจนโตอวี๋เหวินหลินจึงไม่เคยต้องมาทนรับสายตาแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

ตัวเขาในยามนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่ถูกจับแก้ผ้าแล้วผลักออกไปยืนประจานกลางแดด อับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี