บทที่ 346 คลอดแล้ว

จางซูเฟินยอมรับไม่ได้จริงๆ ถึงขั้นเกือบจะถูกลู่เหวินทำให้โมโหจนสิ้นใจ

แต่ตอนนั้นลู่เหวินคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ แล้วเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น "แม่ครับ ตอนนั้นถ้าไม่ได้ผู้บังคับกองร้อยเอาตัวบังระเบิดให้ ผมคงตายไปนานแล้ว จะมีวันนี้ได้ยังไง ชีวิตนี้ของผมได้ผู้บังคับกองร้อยช่วยไว้ ก่อนตายผมรับปากเขาไว้ว่าจะดูแลเมียกับลูกของเขาให้ดี เด็กสองคนนั้นเป็นสายเลือดเดียวที่เขาทิ้งไว้ในโลกนี้ ผมทิ้งพวกเขาไม่ได้จริงๆ ครับ"

"แล้วแกจำเป็นต้องแต่งงานกับเขาด้วยเรอะ ส่งเงินให้เขาทุกเดือนไม่ได้หรือไง"