บทที่ 351 ความเสียดายของสามีภรรยาตระกูลซ่ง

จางซูเฟินเห็นลูกสาวดีใจออกนอกหน้าก็อดค้อนให้ไม่ได้ "แกน่ะได้คืบจะเอาศอก คนอื่นเขาอยู่เดือนได้กินไข่ไก่สักสามวันห้าวันฟองก็ถือว่ามีบุญโขแล้ว ไม่เหมือนแกหรอก เดี๋ยวก็ต้มไก่ เดี๋ยวก็ต้มปลา ครู่ๆ ก็ได้กินคากิ แม่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคลอดลูกคนไหนกินอยู่ดีเท่าแกมาก่อนเลย"

ก็จริงอย่างที่ว่า ยุคนี้ข้าวของขาดแคลน หลายอย่างต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ยิ่งในชนบทถ้าจะซื้อเนื้อหมูก็ต้องใช้คูปอง ชาวบ้านไม่มีคูปองก็หมดสิทธิ์ซื้อ ส่วนแม่ไก่ในบ้านก็ต้องเก็บไว้ให้ออกไข่ ใครจะตัดใจเชือดมาตุ๋นน้ำแกงให้คนคลอดลูกกินได้ลง ไข่ไก่จึงนับเป็นของบำรุงชั้นยอดแล้ว ถ้าได้น้ำตาลทรายแดงเพิ่มอีกหน่อย ก็นับว่าบ้านสามีใจกว้างเหลือหลาย

แต่ซ่งชิงเฟิงกลัวว่าลู่เหยาจะขาดสารอาหารช่วงอยู่เดือน จึงตระเวนหาซื้อทั้งปลาทั้งเนื้อมาตุนไว้ ลานหลังบ้านยังมีแม่ไก่อีกสิบกว่าตัว แค่ของพวกนี้ลู่เหยาก็กินไม่ทันแล้ว แทบไม่ต้องแตะไข่ไก่เลยสักนิด