บทที่ 378 เรื่องงาน

ยุคนี้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน ทั้งรัฐยังแจกเงินอุดหนุนให้อีกด้วย ทว่าเงินอุดหนุนเหล่านั้นก็พอแค่ประทังให้อิ่มท้อง อยากจะกินดีอยู่ดีนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ เซี่ยชิวกุ้ยไม่มีครอบครัวให้พึ่งพา อายุยังน้อย งานไม่มีจึงย่อมไร้หนทางหาเงินเข้ากระเป๋า พอได้รับเงินอุดหนุนมา เธอจึงได้แต่หาวิธีประหยัดให้ได้มากที่สุด อาหารจานแพงย่อมไม่กล้าแตะต้อง

เพียงแค่ผัดผักจานหนึ่งกับหมั่นโถวธัญพืชหยาบในตอนนี้ สำหรับเธอก็นับเป็นของอร่อยที่หาได้ยากยิ่งแล้ว เพราะเมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน แม้แต่หมั่นโถวธัญพืชหยาบเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้กิน ข้าวต้มผักป่าเละๆ นั่นต่างหากคืออาหารมื้อหลักในชีวิตประจำวัน

เซี่ยชิวกุ้ยกินผัดผักคำหนึ่ง หมั่นโถวคำหนึ่ง แล้วค่อยละเลียดกัดหมูตุ๋นน้ำแดงคำเล็กๆ ทั้งที่เป็นเพียงอาหารธรรมดาสามัญมื้อหนึ่งแท้ๆ แต่เธอกลับกินจนรู้สึกมีความสุขราวกับได้ลิ้มรสโต๊ะจีนชั้นเลิศ