บทที่ 410 ฝากตัวเป็นศิษย์

ลู่เหยามองคุณย่าหยางตาค้างโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

เกาหมิ่นสะกิดเธอเบาๆ พลางเอ่ยเร่งด้วยรอยยิ้ม “ยังไม่รีบเรียกอาจารย์อีก”

ลู่เหยาถึงเพิ่งได้สติ เธอสบตากับคุณย่าหยางแล้วเอ่ยเรียก “อาจารย์” อย่างประหม่า สีหน้าดูทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย