บทที่ 420 คำเตือนของหยางเหมย

แม่เฒ่าชิวมีสีหน้าเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่ารู้นิสัยใจคอของแม่เฒ่าจูมาตั้งนานแล้ว

“ช่างเถอะ คนไม่สลักสำคัญอะไร มีค่าให้แกต้องไปโมโหใส่ด้วยหรือ”

หยางเหมยเอ่ยขึ้น “แม่คะ แม่น่ะใจดีเกินไปแล้ว ลองฟังคำที่เธอพูดเมื่อกี้สิคะ หน้าไม่อายจริงๆ ญาติห่างกันจนแทบนับไม่ติดแท้ๆ พอเหยียบเข้าประตูก็จะให้ชิงเฟิงช่วยฝากงานสบายเงินดีให้หลานชาย นึกว่าตัวเองเป็นใครกัน”