บทที่ 437 ชี้ตัวปรักปรำ

จางรุ่ยเฟิงตีหน้าขรึม จ้องเอ้อร์หมาจื่อเขม็ง "แกรับผิดชอบคำพูดที่เพิ่งพูดไปได้ใช่ไหม"

เอ้อร์หมาจื่อรีบพยักหน้ารัว "ได้ครับ ได้แน่ ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด! เป็นหวงต้าไห่ที่บังคับให้พวกเรารับหน้าแทนว่ามันไม่ใช่ตัวการ แท้จริงแล้วความคิดที่จะไปขโมยของที่โรงงานอาหารก็เป็นมันนั่นแหละที่คิดขึ้นมา แล้วเรื่องของตู้ต้าหย่งนั่น ฉันก็ฟังคนอื่นพูดมาเหมือนกัน ก็ไอ้จู้จื่อนั่นแหละ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันไปดื่มเหล้ากับมัน พอมันเมาหนักเข้าก็พลั้งปากหลุดออกมา ตอนนั้นมีคนอื่นได้ยินด้วย คุณไปถามพวกเขาได้เลย ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ นะ!"

จางรุ่ยเฟิงสีหน้าเคร่งขรึม "เรื่องที่แกพูดพวกเราจะทำการสืบสวน แต่ถ้าแกจงใจให้การเท็จหลอกลวงตำรวจ นั่นถือเป็นการขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ฉันมีสิทธิ์จับแกขังคุกได้ทันที"