บทที่ 475 รักคนอื่นต้องเริ่มจากรักตัวเอง

หลินเยี่ยนนีมีสีหน้าเลื่อนลอย "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกฉันแค้นเขามาก ที่นี่เขามีทั้งงาน มีทั้งลูกทั้งเมีย แต่เขาก็ดึงดันจะกลับเมืองให้ได้ ถึงขั้นยอมหย่าเพื่อจะไปให้พ้น ตอนนั้นฉันอ้อนวอนเขาขนาดนั้น เขาก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ เอาเถอะ ในเมื่ออยากไปนักฉันก็ยอมปล่อย ฉันยอมหย่า ไม่ใช่ว่าไม่มีเขาแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้เสียหน่อย มันไม่ถึงตายหรอก"

"แต่เขากลับมาหาฉันอีก มาบอกว่าเขาเสียใจที่ทำแบบนั้น พลัดพรากจากไปแล้วถึงได้รู้ว่าที่ที่มีฉันกับลูกอยู่ต่างหากคือบ้านที่แท้จริงของเขา บอกตามตรงนะ พอได้ยินคำเหล่านั้นใจฉันก็อ่อนยวบ แต่ฉันลืมความเด็ดขาดเย็นชาตอนที่เขาจากไปไม่ได้เลย ฉันกลัวเหลือเกินว่าวันดีคืนดีเขาจะทิ้งฉันกับลูกไปอีก ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว เหยาเหยา เธอว่าฉันควรทำยังไงดี"

ลู่เหยายิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนโยน "พี่เยี่ยนนี ความจริงแล้วคำตอบมันอยู่ในใจพี่นั่นแหละค่ะ"