บทที่ 510 ชีวิตประจำวันอันแสนอบอุ่น

บนทางเดินในหมู่บ้านไม่มีเสาไฟส่องทาง คืนนี้ไร้แสงจันทร์ ทั้งสองไม่ได้พกไฟฉายมาด้วย จึงมองไม่ค่อยเห็นทางใต้ฝ่าเท้า ทว่ายังดีที่ถนนในหมู่บ้านผ่านการปรับหน้าดินมาหลายรอบจนราบเรียบขึ้นมาก อีกทั้งช่วงนี้ฝนไม่ตก จึงไม่ต้องกังวลว่าจะเหยียบโดนแอ่งโคลน ทั้งคู่เดินทอดน่องกันอย่างผ่อนคลายสบายใจ

ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา มีเพียงเสียงชาวบ้านพูดคุยหัวเราะหรือเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นแว่วมาเป็นระยะ ทั้งสองเดินกุมมือกันไปอย่างเชื่องช้าเช่นนี้ หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความสงบสุข

"อ๊ะ เหมือนหิมะจะตกแล้วค่ะ" ลู่เหยาเอ่ยขึ้นมา