บทที่ 527 เอาตัวรอดตามยถากรรม

สัมผัสอันอบอุ่นในอ้อมอกทำให้หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของซ่งชิงเฟิงสงบลงได้ในที่สุด เขากอดลู่เหยาไว้แน่นราวกับกอดของล้ำค่าที่เกือบจะสูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมา

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาเล็กๆ จากตัวเขา ลู่เหยายังไม่ทันได้นึกกลัวย้อนหลัง มือเรียวก็ลูบแผ่นหลังของซ่งชิงเฟิงเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชิงเฟิง ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณอย่ากลัวไปเลยนะ”

ซ่งชิงเฟิงจะไม่กลัวได้อย่างไร เขาเกือบจะสูญเสียลู่เหยาไปอีกครั้งแล้ว