บทที่ 536 พากลับบ้าน

ซ่งชิงเฟิงพูดอย่างลำบากใจว่า “พ่อแม่ของเธออาจจะมาตามหาที่นี่เร็วๆ นี้ก็ได้นะ ถ้าตามฉันกลับบ้านไป พอพ่อแม่หาไม่เจอจะยิ่งร้อนใจเอา”

เจมี่ดึงชายเสื้อของซ่งชิงเฟิงไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้า “ผมกลัว พวกเขาพูดอะไรผมฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดครับ”

หลังจากพลัดหลงกับพ่อแม่ เพราะพูดจากับใครไม่รู้เรื่อง เจมี่จึงหวาดกลัวจนร้องไห้อยู่นาน กว่าจะได้เจอคนที่ฟังภาษาของเขาออกและคุยกันรู้เรื่อง แถมยังมีเด็กวัยไล่เลี่ยกันอีกสองคน เขาจึงไม่อยากถูกทิ้งไว้ที่นี่คนเดียว