บทที่ 590 รักหรือไม่รัก

ซ่งเจิ้นกั๋วอยากจะตอบว่า "ใช่" เหลือเกิน ทว่าคำนั้นกลับจุกแน่นอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก เขาจึงได้แต่นิ่งเงียบแล้วยกเหล้าดื่มไปอีกสองจอก

แววตาของซ่งชิงเฟิงเฉยชา "แต่พวกคุณกลับลืมไปว่าผมก็เป็นคน มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก เวลาเห็นลูกบ้านอื่นมีพ่อแม่คอยรักคอยเอ็นดู ผมเองก็อิจฉาเหมือนกัน ในตอนที่พวกคุณเลือกเด็กที่ตัวเองรักอย่างไม่ลังเลแล้วทอดทิ้งผม ผมเองก็เจ็บปวด ผมถึงขั้นเคยนึกอยากให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้าเสียด้วยซ้ำ ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่ต้องมีความหวัง ย่อมไม่ต้องเจ็บปวด"

ซ่งเจิ้นกั๋วมองเขาอย่างเหม่อลอย "พ่อ… พ่อไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่พวกเราทำจะสร้างบาดแผลให้ลูกลึกขนาดนี้ พ่อนึกว่า…"