บทที่ 617 เกาจวิ้นป่วยหนัก

พอคนอื่นกลับไปหมด รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีเสี่ยวหลิงก็มลายหายไป เธอเอ่ยบ่นขึ้นมาทันที “แม่คะ แม่ทำอะไรของแม่เนี่ย เด็กๆ อุตส่าห์อยากมาเยี่ยม แม่กลับไล่พวกเขาไปซะงั้น ทำร้ายจิตใจเด็กแย่เลย มีใครเขาเป็นย่าคนแบบนี้กันบ้าง?”

เกาจวิ้นไม่สนใจเธอ ได้แต่พลิกตัวนอนหันหลังให้ทันที

สวีเสี่ยวหลิงพูดต่อ "นานๆ ทีลู่เหยาจะมาหา แม่ก็ไม่คิดจะช่วยพูดเกลี้ยกล่อม ฝากฝังให้ฉันเข้าไปทำงานบ้างเลย บริษัทของชิงเฟิงใหญ่โตขนาดนั้น คนก็ตั้งเยอะแยะ สวัสดิการก็ดีจะตาย ถ้าฉันได้เข้าไปทำงาน ความเป็นอยู่ของบ้านเราก็จะได้ดีขึ้นไม่ใช่หรือไง"