บทที่ 149 กำเนิดมาพร้อมความชั่วร้าย

ช่วงหลายวันมานี้ ฉินเย่กินอิ่มนอนหลับสบายอารมณ์ดีนัก ในที่สุดจินจือก็ทะเลาะกับตาแก่ผู้นั้นจนจบเรื่องเสียที คราวนี้หลานสาวก็จะเป็นของเขาคนเดียวเสียที

ทว่าในวันที่สาม เขากลับเห็นฮองเฮาที่สีหน้าถมึงทึงกับฮ่องเต้ที่มีร่องรอยบวมช้ำเล็กน้อยบนใบหน้าบุกมาถึงจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ฮองเฮารีบรุดตรงไปยังเรือนของฉินจินจือ ฮ่องเต้แม้จะทำหน้าบึ้งตึง แต่ฝีเท้ากลับไม่ยอมน้อยหน้าเลยสักนิด ฉินเย่ถูกเมินโดยสิ้นเชิง เขาจำได้ว่านี่มันจวนอ๋องเจิ้นเป่ยนะ!

ยามที่ฝ่าบาทและฮองเฮามาถึงเรือนของฉินจินจือ คนในเรือนกลับใช้ชีวิตกันอย่างสุขสำราญใจ ฉินจินจือกำลังนอนเล่นอยู่บนชิงช้า รอบกายมีสาวใช้รายล้อม กลิ่นผลไม้หอมตลบอบอวล ฮองเฮาก้าวเข้าไปหา “ตายแล้ว หลานรักของย่า! เจ้าถอดล็อกเก็ตอายุยืนออกได้อย่างไรกัน!”