บทที่ 192 ของขวัญล่อใจ

ฉินจินจือก้าวเท้าดุจภูตผี พริบตาเดียวก็ประชิดตัวเขา นางงอมือเป็นกรงเล็บคว้าลำคอเซียวเจินไว้แน่น ก่อนจะเตะเข้าที่ขาเขาหนึ่งที

เซียวเจินทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ถูกบังคับให้เงยหน้ามองฉินจินจือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เจ้า… เจ้ามีวรยุทธ์งั้นรึ?”

ฉินจินจือแค่นหัวเราะ “คนในเมืองหลวงนี่ตาบอดกันหมดจริงๆ”