บทที่ 202 สีแดงพันปี

ฉินจินจือมองใบหน้าเคร่งเครียดของเซียวเจินแล้วยิ้มถาม “กำลังคิดอยู่ใช่ไหมว่าเหตุใดข้าถึงได้อำมหิตนัก ถึงกับเอาชีวิตคนมากมายมาใช้เป็นเบี้ยต่อรองกับเจ้า”

เซียวเจินไม่ตอบ ทว่าแววตาที่ฉายชัดนั้นตอบแทนทุกอย่าง

ฉินจินจือยิ้มหวาน “เซียวเจิน อย่าทำตัวให้ค่าไม่เข้าเรื่องเลย คนในค่ายนั้นหายไปไหนเจ้าก็รู้ดีกว่าข้า เก็บหน้ากากจอมปลอมนั่นไปเสีย ข้าเห็นแล้วสะอิดสะเอียน”