บทที่ 220 กลอุบายทรมานตน

ถูโหยวถูกส่งตัวไปยังโรงหมอแห่งหนึ่งในเมือง คนที่คอยสะกดรอยตามปลอมตัวเข้าไปดูจึงเห็นเพียงถูโหยวนอนหมดสติอยู่ มิได้มีสิ่งใดผิดปกติ

ไข้สูงนั้นอันตรายนัก ถูโหยวจึงจำต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอ

เมื่อถึงยามที่โรงหมอปิดทำการ ถูโหยวที่ควรจะหลับใหลอยู่ก็ลืมตาขึ้น เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เอามือป้องปากกระซิบเสียงเบา "จวิ้นจู่!"