บทที่ 222 เลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องจัดการ

เบื้องหน้ามีพระพุทธเหี้ยม เบื้องหลังมีเชียนเหนี่ยวเว่ย แถมองครักษ์ที่ฉินจินจือนำมาแต่ละคนล้วนมีวรยุทธ์แก่กล้า ขืนบุกออกไป วันนี้คงไม่พ้นเขตแคว้นจิ้นเป็นแน่

หญิงนางนั้นเก็บกระบี่แล้วกระโดดลงจากรถม้า มือวางทาบไว้ที่หน้าอก “ข้าคือเส้าจี้ซือแห่งเผ่าเชอหลี การมาครั้งนี้เพียงต้องการมารับองค์หญิงกลับไปกอบกู้เผ่าคืนมา มิได้มีเจตนาเป็นศัตรูกับแคว้นจิ้นแต่อย่างใด หากวันนี้ท่านยอมปล่อยพวกเราไป วันหน้าเผ่าเชอหลีจะต้องตอบแทนบุญคุณนี้อย่างแน่นอน!”

แม้ปากของเฟยเยี่ยนจะถูกผ้าแพรมัดไว้ แต่ยังพอมองออกว่าใบหน้าเล็กๆ นั่นเต็มไปด้วยความตัดพ้อ นางมองฉินจินจือแล้วน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมา