บทที่ 286 ล่อลวง

เว่ยเสวี่ยฉีและลั่วสุ่ยพยุงกันเดินโซซัดโซเซมายังจุดรวมตัวของเหล่าผู้ประสบภัย

ทั้งสองแสร้งทำทีเป็นตื่นตระหนก สายตาคอยสอดส่ายไปรอบข้างอย่างระแวดระวัง

ที่นี่มีผู้ประสบภัยอยู่หนาตาจนมืดฟ้ามัวดิน คนจะเพิ่มหรือลดไปสักคนสองคนย่อมไม่มีใครสังเกตเห็น