บทที่ 292 น้ำท่วมใหญ่จัดการได้

จ้าวอู๋จี๋เห็นสีหน้าท่าทางอันหลากหลายของหลิวอีอีก็หลุดหัวเราะออกมาลั่น

จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “แต่ตอนที่จวิ้นจู่จากไป แม่นางหลิวไม่ได้ติดตามไปด้วยหรอกรึ ตอนที่ฝ่าบาทมีพระราชโองการ ข้านึกว่าหูตัวเองจะฝาดไปเสียอีก”

หลิวอีอีหัวเราะร่า “ข้าก็แค่ติดรถออกจากเมืองไปทำธุระนิดหน่อย เวลานี้ข้าเองก็นับว่าเป็นขุนนางคนหนึ่งแล้ว หาก-พระราชโองการจากฝ่าบาท ข้าจะออกจากเมืองหลวงไปอย่างตามใจชอบได้อย่างไรกัน”