บทที่ 395 ชะตาแห่งอักษรา

ฉินจินจือเติบโตมาข้างกายฮองเฮาตั้งแต่เล็ก ฮองเฮาไม่เคยโกรธฉินจินจือรุนแรงถึงเพียงนี้มาก่อน ถึงขั้นไม่ยอมให้จวิ้นจู่ก้าวเท้าเข้าประตูวัง

ฮ่องเต้ยืนบ่นพึมพำอยู่หน้าประตู "เจ้าเด็กเหลือขอนี่ทำเจ้าโกรธแท้ๆ แล้วไยต้องขังเราไว้ข้างนอกด้วยเล่า!"

ฉินจินจือหมุนตัวไปนั่งลงที่หน้าประตู ฮ่องเต้กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะรวบชายฉลองพระองค์แล้วทรุดนั่งลงข้างๆ นาง