บทที่ 431 มีตาหามีแววไม่

ไท่จื่อวางตะเกียบในมือลง

“จินจือ พูดเช่นนี้ไม่เกินจริงไปหน่อยหรือ? เจ้าสถานะสูงส่ง เสด็จปู่กับเสด็จย่าโปรดปรานเจ้าถึงเพียงนั้น ความโปรดปรานนี้เหนือกว่าใครอื่น แม้แต่เชื้อพระวงศ์คนอื่นก็ยังเทียบไม่ได้ ยามนี้เสด็จปู่ยังมอบอำนาจให้เจ้าอีก จินจู่อย่างเจ้าในเมืองหลวงตอนนี้อำนาจบารมีล้นฟ้า ใครจะกล้าแตะต้องเจ้าได้?”

ฉินจินจือเลื่อนชามไปตรงหน้าฮ่องเต้ ฮ่องเต้โกรธจนแทบอยากจะคว่ำจานเนื้อตรงหน้าทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น