บทที่ 447 จวิ้นจู่ผู้โง่เขลาที่น่าสมเพช

เซียวเฉียนรีบเข้ามายืนข้างกายไท่จื่อทันที

ไท่จื่อมองอวิ๋นเชวี่ยที่มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มจางๆ พลางขมวดคิ้วแน่น

“เจ้าไม่ได้ถูกวางยาจนเป็นใบ้หรอกหรือ!”